elewacja kamienna srebrna-gora-noclegi-1 pokj_dom_pod_twierdza 1a 2a 3a 6a okno Srebrna G 6 10a regimenta_srebr_gora 7a
Default Image

Noclegi

Cena noclegu + śniadanie 80 - 120 zł /osoba Dom…
imprezy-integracyjne-1

Imprezy integracyjne

Na bazie naszego obiektu organizujemy różnego…
wesele srebrna gora-1

Wesela

wesela/wesela_galeria Oferta 2017 - Kameralna…

 

 

Historia Domu pod Twierdzą w Srebrnej Górze

Dom pod Twierdzą powstał w 1776 roku – pierwotnie służył żołnierzom Twierdzy Srebrna Góra za mieszkanie – należał do jednej z czterech grup budynków koszarowych mieszczących w sumie aż 800 żołnierzy. Od strony południowej – czyli od strony wąwozu znajdowała się chroniąca koszary palisada a za nią stromy stok bojowy zwieńczony wałem z ławką strzelecką – do dziś podziwiać możemy świetnie zachowany stok bojowy!. Od frontu budynku biegła historycznie wewnętrzna droga wojskowa,  przy której znajdują się zachowane do dziś budynki latryn wojskowych – dziś te urocze budyneczki pełnią na szczęście funkcje różnego rodzaju schowków.

stra pocztwka

Budynek Domu pod Twierdzą zachował historyczny układ pomieszczeń (aby dostosować do współczesnych wymogów do każdego pomieszczenia mieszkalnego dobudowano łazienkę). W budynku możemy podziwiać historyczne stropy z grubych belek z podsufitką na „polską klepkę”, ciężkie kolebki schronów artyleryjskich (dziś pełniące funkcję korytarzyka), a także wciąż funkcjonujące kominki ukryte w półtorametrowych ścianach – kiedyś będące jedynym źródłem ciepła. W dolnej części budynku zachowały się drzwi wewnętrzne z oryginalnymi „klamkami” i tajemnicze okienka doświetlające wewnętrzne schrony. Również drzwi prowadzące do budynku są świadkiem czasów budowniczych Twierdzy Srebrna Góra.
Budynek został wyremontowany w latach 2008-09, dziś pełni funkcję Pensjonatu.
Tak wyglądał przed remontem.
 

Historia Srebrnej Góry XIX-XX/XXI w.

Po rozwiązaniu srebrnogórskiego garnizonu nastąpiła zmiana formy zarobkowania ludności, dotychczas źródłem utrzymania było wojsko. Zaczął rozwijać się przemysł; 1866 r. otwarto przędzalnie: Friedricha Felsmanna; Teodora Hentschela, Karola Hentschela; w 1869 garbarnię Paula Tonke; wytwórnię wyrobów metalowych i mechaniki precyzyjnej firmy E.Anders & Sohne. Powstała fabryka zegarków kieszonkowych firmy Eppner & Co - zajęła  ona budynki dawnych koszar; odlewnia i wytwórnia wyrobów metalowych firmy Jacob & Loffler.
1a

W roku1867 władze Srebrnej Góry zakupiły zabudowania garnizonowe i twierdzę. W latach osiemdziesiątych XIX w. z inicjatywy  kupca Ergen Juttner zaczęto rozwijać przemysł turystyczny; atrakcjami turystycznymi reklamowanymi w tym czasie była twierdza zachowana w bardzo dobrym stanie, fabryka zegarków Eppnera a także wspaniałe powietrze oraz klimat Gór Sowich. Pomysł postawienia na turystykę okazał się trafiony, gdyż pomimo trudnej  komunikacji, do Srebrnej Góry zjeżdżało wielu turystów ( 1884 -70 rodzin na wypoczynek, 4000 turystów zwiedzających ).    

W 1884 r. powstało Towarzystwo Gór Sowich, dzięki któremu wyznaczono nowe trasy turystyczne, zadbano o ich wyposażenie, informację. Intensywny rozwój turystyki sprzyjał rozwojowi gospodarczemu miasta, co odzwierciedlało się w liczbie obiektów gastronomicznych i usługowych: 3 gospody, restauracje, winiarnia, piwiarnia, w 1885. na Donżonie funkcjonowała restauracja na 300 miejsc. Na początku XX w. Srebra Góra uzyskała połączenie kolejowe - Kolejka Gór Sowich - z siecią kolejową Śląska. Z tego okresu pochodzą dwa mosty kolejowe z czerwonej cegły trzydziestometrowej wysokości. Srebrna Góra uzyskała połączenie w trzech kierunkach : północnym - Bielawa, Pieszyce, Dzierżoniów; zachodnim - Ząbkowice Śląskie, a stąd do Wrocławia, Kłodzka i na Górny Śląsk.

kolejka srebrna gora

Polepszenie łączności z resztą Śląska doprowadziło do wzrostu liczby przyjezdnych , dlatego też zrodziła się możliwość przekształcenia w większą miejscowość wypoczynkową. Powstały schroniska młodzieżowe oraz wiele miejsc noclegowych. Do  większego rozwoju przyczyniły się także sporty zimowe (narciarstwo, saneczkarstwo), które w owym czasie były bardzo popularne.
Wybuch I wojny światowej zakłócił rozwój turystyki srebrnogórskiej. Na powrót Srebra Góra stała się miastem garnizonowym.

W latach 1924 założono w mieście wodociąg, gazociąg, przeprowadzono włączenie nowych terenów, wydzierżawiono forty Wysoka Skała, fort Rogowy.
Remontowano twierdzę - jako pomnik i symbol bohaterstwa pruskiego, planowano też budowę amfiteatru na 7000 osób na esplanadzie fortu, oddano nowy budynek szkoły katolickiej. Niestety wydatki zbrojeniowe Niemiec prowadziły do zubożenia społeczeństwa czyli ograniczenia ruchu turystycznego w dalej położonych miejscowościach.

Miejscowa gospodarka podupadła, liczebność miasta zmniejszała się. Stan taki trwał do wybuchu II wojny światowej. W twierdzy zorganizowano obóz jeniecki dla oficerów między innymi polskich z września 1939, a w 1940 roku Oflag VII b został zamieniony na Stalag dla zwykłych żołnierzy. Przeniesienia tutaj dwie berlińskie fabryki. Ludność utrzymywała się ze stacjonującego tu wojska, po raz kolejny w swej historii.
Po ruszeniu ofensywy radzieckiej do Srebrnej Góry dotarła fala uciekinierów z Wrocławia i Górnego Śląska. W 1945 roku na stokach nad miastem budowano umocnienia polowe oraz stanowiska ogniowe.  6 maja 1945 r. ogłoszono rozkaz opuszczenia miasta wraz z cofającymi się wojskami. 9 maja miasto zajęli Rosjanie.

W czerwcu 1945 roku przybywają do miasta pierwsi Polacy i jeszcze przez rok (do 12.IV.1946 r.) współmieszkają z niemiecką ludnością.
Miasto niszczało, budynki mieszkalne popadały w ruinę, warsztaty rozkradano a przemysł nie potrafił utrzymać się tylko z popytu miejscowego rynku. Na skalę krajową natomiast istniała tylko gospodarka zcentralizowana zgodnie założeniami systemu. Zamknięta została baza turystyczna i gastronomiczna, turystyka zamarła, niszczała Twierdza.

Regres gospodarczy wraz ze zmianami w mieszkalnictwie oraz wyludnieniem miasta doprowadziły do utraty praw miejskich, prawdopodobnie w 1949 roku. Otwarcie w mieście fabryki „Społem” 1958 r. nieco polepszyło sytuacje gospodarczą. Harcerze zagospodarowali fort Ostróg na stanowisko biwakowe. Pomagali w odgruzowaniu miasta, rozbiórkach a co najważniejsze, rozpropagowali w mediach Srebrną Górę.

W 1970 r. wyremontowano kościół ewangelicki i zamieniono go na restaurację (decyzja o tak diametralnej zmianie funkcji była i jest wielce kontrowersyjna), starano się rozbudować bazę turystyczną, aby po raz kolejny uczynić ze Srebrnej Góry miejscowość turystyczną.
Po stanie wojennym znów turystyka nie była w najlepszej kondycji, po raz kolejny miasto niszczało, nie wykorzystywana baza ulegała dewastacji.
W czasie poprzedzającym zakończenie II wojny światowej miało miejsce szczegółowe opracowanie i przegląd stanu twierdzy w związku z projektem uczynienia z Twierdzy Pomnika Bohaterstwa Pruskiego przez Adolfa Hitlera.
Prace remontowe rozpoczęto 22 sierpnia 1934 roku. W dysertacji naukowej    opracowanej przy tej okazji wzmiankuje się  o dokumentach z czasów Fryderyka II z okresu budowy ( oryginalne plany ) znajdujących się w ówczesnych archiwach Wrocławia i Berlina  . .
Po zakończeniu działań wojennych miasto Srebrna Góra faktycznie przestało istnieć i do dnia dzisiejszego od tamtej chwili nie odzyskało statusu miejskiego.
W okresie powojennym  do ‘65 roku nikt praktycznie nie wykazywał zainteresowania twierdzą. W roku ‘66 zorganizowana grupa harcerzy Hufca Dolnośląskiego zajęła się fragmentem twierdzy , rozpoczęli oni  wieloletnią  akcję harcerską  „Akcja Srebrna Góra”. Ich działalność nie spowodowała ani nie była ukierunkowana na prowadzenie badań. Harcerze opiekowali się fortami użytkowanymi jako miejsca noclegowe.
 
W czerwcu 2002 roku uchwałą gminy Stoszowice powołano Forteczny Park Kulturowy a we wrześniu odbyło się jego oficjalnie otwarcie.

Historia Srebrnej Góry

Początki miejscowości sięgają 1370 roku – wtedy to rozpoczęto kopalnictwo rudy srebra w okolicach przełęczy Srebrnej. Jednak dopiero w 1536 książęta Joachim, Henryk i Jerzy podpisują dokument, w którym osada górnicza otrzymuje nazwa Srebrna Góra, tytuł wolnego miasta górniczego i herb miejski (połowa orła na trzech poprzecznych belkach otoczona przez oskard i perlik).

W 1633 pożar strawił miasteczko,  ponadto Srebrna Góra była  plądrowana przez wojska cesarskie i Szwedów, Dopiero w 1670 roku odbudowano miasto.

  • W 1675 miasto przechodzi z rąk ostatniego księcia legnicko-brzeskiego ze śląskiej linii Piastów pod austryjackie zwierzchnictwo krajowe cesarza Leopolda I.
  • W 1685 miasto i cały przyległy teren trafia do protektoratu klasztoru Henrykowskiego.
  • 1740-1742 - I Wojna Śląska; Fryderyk Wielki wizytuje sudeckie placówki wojskowe znajdujące się pomiędzy Hrabstwem Kłodzkim a Śląskiem; 1742 Prusy zdobywają najważniejsze twierdze: Głogów, Brzeg, Nysę i Kłodzko a zarazem cały Śląsk.
  • 1744-1745 - II Wojna Śląska - główna kwatera Fryderyka Wielkiego znajduje się w Kamieńcu Ząbkowickim, w klasztorze Cystersów.
  • 1756-1763 Wojna Siedmioletnia - austryjacki obóz warowny zlokalizowano na Przełęczy Srebrnej; 1760 część wojsk austryjackich pod dowództwem Laudona przechodzi przez przełęcz Srebrnej Góry do Ząbkowic Śląskich, część wojsk pozostaje do obrony przełęczy. Po zabezpieczeniu Przełęczy Bardzkiej i po oblężeniu Twierdzy Kłodzko, wojska pruskie zostały rozgromione przez Laudona w bitwie pod Kamienną Górą. Przełęcz Srebrnogórska  jest dla austryjaków najważniejszym obozem obronnym, który osłaniał ruch wojsk w Hrabstwie Kłodzkim i inwazje na Śląsk. 1763 pokój w Hubertusburgu; Fryderyk Wielki zarządza budowę Twierdzy na przełęczy Srebrnogórskiej.

Historia budowy Twierdzy

Państwo pruskie Fryderyka Wielkiego było zabezpieczone wzdłuż głównej linii przez 500 km długości łańcuch twierdz, składającego się z twierdz: Koźle na Górnym Śląsku, Brzeg, Wrocław, Głogów, Kostrzyń i twierdzy bałtyckiej Szczecin. Przed głównym odcinkiem, przy podstawie naturalnie powstałego wału górskiego Sudetów zostały wybudowane, dla oddzielnej obrony południowo-zachodniej granicy nowo-zdobytej prowincji Śląsk, twierdze Świdnica, Kłodzko i Nysa.

System twierdz Świdnica, Kłodzko, Nysa miał  słabe miejsce w przełęczy Srebrnej Góry. Dlatego też po zakończeniu działań wojennych Fryderyk Wielki myśląc o przyszłości i niebezpieczeństwie ponownego ataku Austriaków postanawia wybudować twierdzę na przełęczy Srebrnej. Twierdzę zbudowano w latach 1765-1777. Pierwszy batalion piechoty pod dowództwem generała Franza Ludwiga de Rosiere osiadł tu w 1775. Od tej pory życie miasta na trwałe związane było z Twierdzą. W tym okresie powstał też u podnóży Twierdzy  Dom pod Twierdzą – pełniący w ówczesnym czasie funkcję koszar.

Prace przy budowie twierdzy rozpoczęto w 1763 roku. W 1764 na wzniesieniach przełęczy zostały wycięte lasy. Początkowo nadzór nad budową miał inżynier Pinto. W 1765 na teren budowy przybył nowy kierownik budowy twierdzy, Regeler, z trzema oficerami inżynierami, z trzema oficerami saperami i z oddziałem saperów.
W pierwszym roku budowy 1765 prace ograniczyły się do pomiarów terenowych, wytyczenia linii fos Donżonu, wysadzania skał, budowy cegielni przy  podstawie Kłośnicy i tartaku przy ujściu rzeki Chłopiny, założenia pieców do wypalania wapna przy podstawie fortu rogowego i wykonania drogi kolumnowej do transportu materiałów budowlanych.
Budowa trwała dwanaście lat.
W latach 1765 -1768 powstał Donżon z kazamatami fosowymi i z siedmioma bastionami zewnętrznymi: Górnym, Nowowiejskim, Kawaliera, Gwiaździstym, Miejskim , Dolnym i Kleszczowym.
Lata1768 -1771 to budowa fortów wysuniętych: Rogowego, Ostroga, Fortu Wysoka Skała z drogami krytymi i esplanadami.
A w latach 1770 -1777 powstał  front Chochołów: Bateria Kazamatowa z Kazamatą Studzienną, Reduta Skrzydłowa, Chochoł Średni, Chochoła Mały z Fleszą.
Podczas trzeciego odcinka budowy w latach 1772-1776 zostały wybudowane koszary Górnego Miasta czyli powstaje „Dom pod Twierdzą” z wartowniami i piekarnią,  a w 1785 roku wybudowano murowany szaniec Bramy Polnej.

CIEKAWOSTKI BUDOWLANE: Przy budowie twierdzy zatrudniano średnio 4000 robotników. Do drążenia skał sprowadzono specjalistów z Palatynatu,  Trewiru i Nassau w zachodnich Niemczech. Murarzy w liczbie 600 zwerbowano w Czechach. Do prac przy budowie i transporcie zmuszano także ludność okolicznych powiatów, dlatego też całe przedsięwzięcie zwane było “dopustem srebrnogórskim”.

Mury forteczne zostały wykonane z wydobytego na miejscu kamienia. Cegłę wykorzystano jedynie do wykończenia wnętrz kazamat, do budowy wewnętrznego muru dziedzińca Donżonu i obu jego bram wjazdowych. Wszelki narożniki, krawężniki i rynny wykonano z białego lub czerwonego piaskowca sprowadzanego z kamieniołomów w Radkowie i Czerwieńczycach. Elementy metalowe pochodzą z Wrocławia i Górnego Śląska.       
W całej twierdzy znajdowało się łącznie 299 kazamat i 52 izby strzeleckie. Na wypadek wojny jej załogę miało stanowić 3756 żołnierzy, a w razie potrzeby można było tu pomieścić nawet 5000. Bardzo silna artyleria forteczna składała się z 264 dział, haubic i moździerzy. Magazyny forteczne mogły pomieścić żywność, broń, amunicję i opał na co najmniej trzymiesięczne oblężenie. Według ówczesnych przewidywań garnizon forteczny mógł się bronić nawet cały rok. 

Obok surowej pogody górskiej, stale postępujące niszczenie twierdzy Srebrna Góra zostało jeszcze przyspieszone przez umieszczenie szybów ciekowych na obciążonych murach oporowych,  które także na Donżonie zostały wybudowane.

KAZAMATA STUDZIENNA NA MAŁYM CHOCHOLE

Czystą wodę źródlaną uzyskiwano dzięki wydrążeniu 9 studni fortecznych, których głębokość szybów waha się według listy studzien między 6 metrami w Kazamacie Studziennej na Chochole Wielkim, a 84 metrami w studni Fortu Ostróg. Z pozostałych 7 studni, 3 znajdują się na Donżonie i w jego kazamatach fosowych, a pozostałe 4: na Forcie Wysoka Skała, na Forcie Rogowym, na Forcie Chochoł Mały i na dziedzińcu koszar. 479 metrów szybów studziennych o średnicy 4 metrów dawały zaś tylko 325 metrów stanu wody. Podczas trzymiesięcznego oblężenia studnie musiały zaopatrzyć w wodę pitną prawie 4000 żołnierzy garnizonu, oraz konie i bydło rzeźne. Niebezpieczeństwo braku wody było dlatego też dalszą przyczyną dla założenia cystern do zbiórki wody opadowej.

Twierdza stała się źródłem  utrzymania miasta, doprowadziła do wzrostu gospodarczego Srebrnej Góry. Wyremontowano oba miejscowe kościoły  (w 1795 roku). I z tego  okresu mamy dokładne informacje o liczbie zabudowań ( 178 budynków z czego 165 to domy mieszkalne ).

 Od 1788 roku Twierdza Srebrnogórska stała się celem zainteresowania ciekawskich - do Srebrnej Góry zaczęli ściągać podróżni, najsłynniejszy z nich to John Quincy Adams ówczesny Ambasador Stanów Zjednoczonych w Berlinie, a w latach 1825-1829 był prezydentem USA.

W latach wojny napoleońsko-pruskiej (1806 -1807) miasto zostało po raz kolejny całkowicie zniszczone. 1 lipca 1807 r. nastąpiło zawieszenie broni między Prusami a Francją (twierdza nigdy nie została zdobyta). Miasto powoli podnosiło się z upadku. W 1810 roku został zlikwidowany klasztor Henrykowski, a jego majątek przeszedł na własność państwa. Przy odbudowie miasta pomagali oprócz mieszkańców stacjonujący w koszarach żołnierze (w 1817 r. wyremontowali budynek komendantury a w następnie uruchomili starą cegielnię, co umożliwiło szybkie odbudowanie ratusza i większości budynków mieszkalnych). W 1858 została zamknięta tutejsza szkoła garnizonowa. Świetność twierdzy chyliła się ku końcowi, głównym tego powodem było rozwinięcie się nowych technik i broni artyleryjskich i w efekcie utrata znaczenia Twierdzy.1.I.1860 podjęto decyzję o likwidacji twierdzy poza główną częścią - Donżonem. Materiały z rozbiórki miały być wykorzystane do odbudowy Ząbkowic Śląskich. Jednak dzięki interwencjom mieszkańców plan ten się nie powiódł. W 1866 r. wybuchła wojna austriacko-pruska, twierdza została postawiona w stan gotowości, lecz w dość szybkim czasie Prusacy zwyciężyli, w związku z czym twierdzę ponownie zdemilitaryzowano - po raz ostatni. W dalszych latach twierdza wykorzystywana była jako więzienie oraz artyleryjski poligon doświadczalny.

 



Nasi partnerzy

hrabstwo hrabstwo

 

banner Meteor24

banner e-holiday

 

Dom pod TwierdząSrebrna Góra Nocleginoclegi